Większość wizyt rozpoczyna się w Małej Twierdzy, używanej przez Gestapo (tajną policję nazistowskich Niemiec) jako więzienie w latach 1940-1945. Przejdziesz przez strzeżone bramy na dziedzińce więzienne, cele zbiorowe, pokoje odosobnienia, miejsca przesłuchań i egzekucji. Zachowany układ ukazuje surowe warunki przetrzymywania więźniów politycznych, członków ruchu oporu i Żydów przed deportacją lub egzekucją.

Wewnątrz Małej Twierdzy otwarte dziedzińce, cele karne i szubienice ilustrują systematyczną brutalność nazistowskich więzień. Panele informacyjne i akta osobowe dokumentują przeludnienie, pracę przymusową, choroby i tortury. Przestrzenie te pozostały w dużej mierze niezmienione, wzmacniając skalę cierpienia znoszonego przez tysiące osób przetrzymywanych tutaj pod władzą gestapo.

Muzeum Getta, mieszczące się w dawnej szkole miejskiej, dokumentuje żydowskie życie w getcie w Terezinie. Wśród eksponatów znajdują się zdjęcia, listy transportowe, rzeczy osobiste, pamiętniki i oficjalne nazistowskie rozkazy. Głównym tematem jest codzienne przetrwanie: niedobory mieszkaniowe, głód, praca przymusowa i rola obozu jako punktu tranzytowego do obozów zagłady.

Jedna z najbardziej poruszających sekcji zawiera rysunki, wiersze i zeszyty dzieci stworzone w Terezinie. Do dziś przetrwało ponad 4000 dzieł, z których wiele jest prezentowanych tutaj. Ujawniają, w jaki sposób edukacja, sztuka, muzyka i teatr stały się aktami kulturowego oporu, oferując dzieciom emocjonalne schronienie pomimo deportacji i niemal pewnej śmierci.

Wizyta kończy się w krematorium i okolicznych miejscach pamięci. Obszar ten wyjaśnia, w jaki sposób obchodzono się z ciałami i upamiętnia ofiary, które zmarły z głodu, chorób lub egzekucji. Tablice pamiątkowe, miejsca masowego pochówku i sale ceremonialne zapewniają przestrzeń do refleksji, kładąc nacisk na pamięć, a nie na spektakl.

Znajdujące się w pobliżu krematorium kolumbarium przechowywało urny z prochami więźniów zmarłych w Terezinie. W 1944 r. naziści nakazali zniszczenie urn, aby wyeliminować dowody masowej śmierci. Przestrzeń ta jest teraz miejscem pamięci, symbolizującym zarówno systematyczne morderstwa, jak i celowe próby wymazania tożsamości ofiar.

Na Cmentarzu Centralnym znajdują się masowe groby więźniów zmarłych z głodu, chorób i wycieńczenia. Znaki pamięci honorują ofiary różnych narodowości i wyznań. Ta otwarta, uroczysta przestrzeń podkreśla skalę śmierci w Terezinie i służy jako ostatni punkt pamięci na terenie pomnika.

Chociaż pociągi odjeżdżały z pobliskiej stacji Bohušovice, wystawy w Terezinie szczegółowo wyjaśniają proces deportacji. Listy transportowe, harmonogramy i relacje ocalałych dokumentują, w jaki sposób większość więźniów była wysyłana dalej do Auschwitz i innych obozów zagłady, wzmacniając rolę Terezína jako obozu przejściowego, a nie końcowego.