Çoğu ziyaret, 1940-1945 yılları arasında Gestapo (Nazi Almanyası'nın gizli polisi) tarafından hapishane olarak kullanılan Küçük Kale'de başlar. Korunan kapılardan geçerek hapishane avlularına, toplu hücrelere, hücre hapsi odalarına, sorgulama alanlarına ve infaz alanlarına gireceksiniz. Korunan yerleşim planı, siyasi tutukluların, direnişçilerin ve Yahudilerin sürgün veya infazdan önce karşılaştıkları zorlu gözaltı koşullarını ortaya koymaktadır.

Küçük Kale'nin içindeki açık avlular, ceza hücreleri ve darağaçları Nazi hapishanelerinin sistematik vahşetini gözler önüne sermektedir. Bilgilendirme panoları ve kişisel kayıtlar aşırı kalabalık, zorla çalıştırma, hastalık ve işkenceyi belgelemektedir. Bu mekânların büyük ölçüde değişmeden kalması, Gestapo otoritesi altında burada tutulan binlerce kişinin çektiği acıların boyutunu pekiştiriyor.

Eski kasaba okulunda yer alan Getto Müze, Terezin gettosundaki Yahudi yaşamını belgelemektedir. Sergilerde fotoğraflar, ulaşım listeleri, kişisel eşyalar, günlükler ve resmi Nazi emirleri bulunmaktadır. Ana odak noktası günlük hayatta kalma: barınma sıkıntısı, açlık, zorla çalıştırma ve kampın imha kamplarına geçiş noktası olarak rolü.

En etkileyici bölümlerden biri, Terezin'de yaratılan çocuk çizimleri, şiirleri ve defterlerini içeriyor. Birçoğu burada sergilenen 4.000'den fazla eser günümüze ulaşmıştır. Eğitim, sanat, müzik ve tiyatronun nasıl kültürel direniş eylemleri haline geldiğini, sürgünlere ve neredeyse kesin olan ölüme rağmen çocuklara nasıl duygusal bir sığınak sunduğunu ortaya koyuyorlar.

Ziyaret krematoryum ve çevresindeki anma alanlarında sona ermektedir. Bu alanda cesetlere nasıl muamele edildiği anlatılmakta ve açlıktan, hastalıktan ya da infazdan ölen kurbanlar anılmaktadır. Anma plaketleri, toplu mezar alanları ve tören salonları, gösteriden ziyade anmayı vurgulayarak düşünmek için alan sağlar.

Krematoryumun yakınında bulunan kolumbaryumda, Terezin'de ölen mahkûmların küllerini içeren vazolar saklanıyordu. 1944 yılında Naziler, toplu ölümlere dair kanıtları ortadan kaldırmak için küllerin imha edilmesini emretti. Bu alan şimdi hem sistematik cinayeti hem de kurbanların kimliklerini silmeye yönelik kasıtlı girişimleri simgeleyen bir anıt olarak duruyor.

Merkez Mezarlığı'nda açlık, hastalık ve yorgunluktan ölen mahkûmların toplu mezarları bulunmaktadır. Anma levhaları farklı milletlerden ve inançlardan kurbanları onurlandırmaktadır. Bu açık ve ciddi alan, Terezin'deki ölümün boyutunu vurgulamakta ve anma alanı içinde son bir anma noktası olarak hizmet vermektedir.

Trenler yakındaki Bohušovice istasyonundan hareket etse de, Terezín'deki sergiler sürgün sürecini ayrıntılı olarak açıklamaktadır. Nakliye listeleri, programlar ve hayatta kalanların anlattıkları, çoğu esirin Auschwitz I ve diğer imha kamplarına nasıl gönderildiğini belgeleyerek Terezín'in bir son nokta olmaktan ziyade bir geçiş kampı olarak rolünü pekiştirmektedir.